Hula Kahiko

De bron van de Hawaiiaanse hula

Hula Kahiko, ofwel 'ancient hula' is de oudste dansvorm van de Hawaiiaanse eilanden. Deze dans werd gedanst lang voordat de eilanden ontdekt werden.

De hula beheerste het leven van de Hawaiianen en de dansen werden gebruikt om goden te eren. Aan het uitvoeren van een hula gingen zeer uitgebreide rituelen vooraf. Deze moesten precies worden uitgevoerd. Men aanbad Laka, de godin van de hula en vroeg om haar zegening. Dit bleef zo tot er contact kwam met de buitenwereld. Door de komst van de missionarissen werd het zingen van chants en het uitvoeren van de hula als godsdienstig gebaar verboden. Hierdoor zijn veel chants verloren gegaan. De Hula Kahiko, zoals die tegenwoordig uitgevoerd wordt, handelt hoofdzakelijk over niet godsdienstige zaken.

Haku en ti-leaves

Kleding uit de natuur

De schoonheid van Hawaii komt vooral door de opmerkelijk weelderige en diverse vegetatie. Veel van de mooiste bloemen en planten zijn uniek voor Hawaii. Deze enorme verscheidenheid aan inheemse flora ziet men ook terug in het kostuum van een huladanseres. Er wordt altijd gebruik gemaakt van natuurlijke materialen, zoals kleurige bloemen en bladeren voor de 'haku' (hoofdkrans), de 'lei' (bloemenketting) en 'kupe'e' (arm- en enkelbanden).

De rokken die soms uit honderden 'ti-leaves' (bananenbladen) bestaan zijn zwaar om mee te dansen en vergen enige evenwichts oefening van de dansers. De rokken waaieren mooi uit bij de krachtige bewegingen van de dansers.

Chant en oli

Verhalen en legendes

Volgens de overleveringen wordt Hawaii bevolkt door 40.000 goden, die zichzelf manifesteren in ieder aspect van de natuur. In creaties in zee, op het land, in de lucht, in planten en dieren, in de rotsen en op aarde zelf. Ze worden stuk voor stuk beschouwd als de voorouders van de Hawaiianen en daarom zo gerespecteerd en vereerd.

In de chants (monotoon gezang) worden vaak legendes verteld over deze goden. De dansers beelden het verhaal uit tijdens de hula. De meest bekende is Pele, godin van het vuur en de vulkanen, die in veel verhalen de hoofdrol speelt. De chant wordt begeleid met een 'ipu heke' (gedroogde kalebas).

Een 'chant' waarmee de dansers het publiek begroeten, zonder te dansen, noemt men 'oli'. Een 'chant' die is gecomposeerd om een verhaal uit te beelden noemt men 'mele hula'. Tijdens de hula introduceren de dansers elk couplet door het uitroepen van de eerste zin. Dit wordt een 'kahea' genoemd.